denizler geçti gökyüzümden

Ağaçlarım Serisinden

2011-07-17T22:49:00.000-07:00

NefesTen / Gönül Çatalcalı

2009-12-04T10:07:00.000-08:00

“Hey çocuk yüzlü gökyüzü, bütün çiçekler ve ormanlar aşkına ağlar mısın?”
Azime Akbaş Yazıcı

NefesTen

Azime Akbaş Yazıcı’nın ilk kitabı NefesTen.
İlginç kapağına bakıyorum. Yıkıntılar, derin çatlaklar arasında, bir kayanın kıyısına tutunmuş kedi, öte yanda papatyalar... Adıyla, içindeki metinlerle örtüşen bir kapak. Umut gibi, her şeye karşın...
Mavi sarı ve mor anlatılar bunlar. Çokça da turuncu. Tarifi renklerle yapılabilen metinler…
Kum ve kül…Delice ve zeytin…Sayfa aralarından baş uzatan kedi.
Ay…Ay kedisi…
Azime Akbaş Yazıcı’nın “anlatı” adını verdiği metinlerini topladığı kitabı NefesTen, dizelerin alt alta değil yan yana sıralandığı şiirler toplamı bence. Renklerle düşünen, renklerle yazan bir şair-yazar-ressam Azime Akbaş Yazıcı. Onun yalnızlıkları mor, sonsuzluğu deli mavi, ikindileri kekik rengi.
Çiçekleri renk açıyor Yazıcı’nın, ve sedef gülleri ıhlamur altında güneşlenirken tüm sardunyaları dile geliyor. Gagasında susam, kirpiğinde aşk biriktiren martıların yoldaşıdır yazar.
17 Ağustos 1999 Kocaeli Gölcük merkezli deprem haberini alıntılayarak başlıyor kitabına Azime Akbaş Yazıcı, sonra ağıtını yakıyor.
“Kan ve küf kokulu ölü sırların ardından ağıt yakan bulutlara uyanıyor sabahlar. Ege sarıyor yaralarını kanadı kırık kuşların. Ötelerde taş duvarlar inliyor, çın çın öten sessizliğiyle. Depremlerin dağıttığı topraklara türkü yakıyor safir gözlü turnalar.”
Daha bu ilk metinden anlıyoruz ki ölümü, kanı, doğal felaketleri bir başka anlatacaktır yazar. Doğayı bir başka betimleyecek, söylemek istediklerini şiirle harmanlayıp öyle sunacak.
“sarı saçları mavi gözleriyle
gökyüzü bile özenirdi güzelliklerine
deniz utanırdı mavisinden
cenazelerle uğurlanmıştı Ederlezi,
şurada yatan kefensiz babalarımızdı
Boşnak kızları Goran’ın,
yetimdi sarıları, yetimdi mavileri.”(s. 14)
Dostlarını anan bir değer bilirdir yazar, onları satırlarına konuk eden... Nezihe Meriç’e ne mutlu ki Azime’nin metinlerinde bir kez daha doğuyor.
“Sohbeti bir roman, dili şeker Nezim”.
Akyaka, Azmak ve tanrıların öfkeli haykırışlarındaki çakmak gözlü Mitra’ya benzeyen Nezim. Sevgili Nezim, yaşarken bir kitaba böylesi güzel konuk edilmiş, ardında bunlardan daha incelikli satırlar bırakmış mıdır acaba diye düşünüyorum.
Barış gelini Pippa’yı anan belki en kısa metni yazıyor, ama belki de en duyarlısını.
“Göğsümde çığlık çığlığa ağlayan sokak çocuğu…” diye mırıldanıyor yazar, “Bu kadar mı öze indirilebilir acı?” diye düşünüyorum okurken.
Metinlerin başında yaptığı alıntılar, dünyanın git gide kirlendiğine, yaşanamaz bir yer haline dönüştüğüne ilişkin.
“Avustralya’da etkili olan kuraklık yüzünden, büyük kentleri yılanlar bastı.”
“Çiğneyip attığınız sakız iki yılda doğada kaybolurken bu süreç cam şişelerde 400, plastik eşyalarda 5000 yıla kadar çıkıyor.”
“BBC her yıl binlerce deniz canlısının plastik şişeleri, naylon torbaları yutarak öldüğünü belirtti.”
“Lavaboya dökülen 1 litre sıvı yağ, suya karıştığında bir milyon litre su kirleniyor.”
gibi haber alıntıları, okuru metinler hakkında daha dikkatli bir okuma yapmaya yönlendiriyor.
Bir çevreci olduğu kuşkusuz. Satırlarına sinmiş çevresel duyarlıklar, suyun, havanın, nefesin, soluğun önemini duyumsatıyor. Bunların hoyrat dünyalılar tarafından bir bir tüketildiğine göndermeler yapıyor. İnce bir hüzün dolanıyor satırlarında, çiçeklerin ağlaması kadar acıtıcı, Egenin suları kadar yanıcı…
“Ölüyor inceden inceye türkülerin. Rengi kaçık ter biriktiriyor dudak kıvrımında. İrkiliyor saklı kalmış sızıların, kar savruğu ellerinde. Gagasından kıpkızıl bir kan damlıyor serçenin. Uykusuzluk ağustos sürüklenmesi gözlerinde…”(s. 109)
Toprak ve su özlediğinde birbirini, içi yanıyor yazarın. Kapı arkasında tozlanan aynanın acısını duyuyoruz satırlarında. Onun imlediği her nesne başka bir anlamlanıyor gözümüzde.
Ve aşk… İçindeki deli kızın gözlerini kanatan aşk… “Onsuzluğu” ölüm rengiyle tanımlıyor. Deli sarılar, morlarla bezenmiş bir tablodur aşk, sözlerin ve gözlerin derinliğini yansıtan. Kül rengi günlere vuran aydınlıktır “delice”.
“Yavaş gel şiir, gözlerim bayram yeri” diyerek yavaşlatıyor kendini bazen.
Bazen de,
“Hızlı gel şiir, biliyor musun titriyor bir resim. İçinden nice sakin yıllar geçiyor bu şehrin, su nasıl da sakin…” diyerek duygu yoğunluklarını artırıp, kendini coşkunun seline kaptırmak istiyor.

“Kimin aklına gelirdi ki…” diye bitiriyor şiir soluğunu Azime Akbaş Yazıcı.
Bu kitabın sonuna gelen herkesin aklında, aklının ve yüreğinin bir köşesinde kalıcı imler, sızılar, şiirsel tatlar bıraktığını düşünüyorum metinlerin. Yalnızca bugüne ait bir kitap olmadığını, dize-satırların beni hep çağıracağını, dönüp dolaşıp yeniden okuyacağımı, sayfalarında soluklanacağımı hissediyorum. Başucumda yerini alıyor NefesTen.
NefesTen…
Yemyeşil bir çam fidanı eşliğinde sunulan şiir anlatı. Kocaman bir orman barındırıyor göğsünde.
Soluk alıp veriyor gözenekleri. Canlı, yemyeşil. Dağlarca, patikalarca yürümek geçiyor içimden, bu muhteşem ormanın kıyısından. Bozmadan, kirletmeden, öldürmeden her şeyi. Anne kokulu bir deniz sabahına çiçeğe durduğunda ilkyaz, im doğuran yosun kokulu şairin imlediği her şeyi…
Kahvelerden fal tuttum.
Uzun uzun yollar çıktı önünde NefesTen’in, uzun uzun yıllar…

Azime Akbaş Yazıcı, Anlatı,
İlya Yayınevi, 134 Sayfa.

Gönül Çatalcalı
Kasım- 2009

Kırmızı

2009-11-19T23:55:00.000-08:00

Medusa/ Akyaka

2009-11-19T23:54:00.000-08:00

Gölgeler

2009-11-19T23:53:00.000-08:00

Kök

2009-11-19T23:51:00.000-08:00

NefesTen Ahmet Günbaş

2009-11-16T11:38:00.000-08:00

Nefes Ten – Azime Akbaş Yazıcı, İlya Yayınları, 1.basım, 2009, İzmir

Resimle şiiri bir arada götüren Azime Akbaş Yazıcı’nın NefesTen’i için, düzyazı şiirle boy ölçüşen ‘şiirli denemeler yapıtı’ diyebiliriz ilk bakışta. Modern anlamda ‘kısa öyküler’ toplamı olarak da görebiliriz dünyanın akıbetiyle ilişik yakıcı satırları. Deneme ya da öyküye yapışık şiir damarına bakılırsa, ben doğrudan şiirden sayıyorum onu.
Çoğuna ‘dipnot’ sayılabilecek geleceğimizle ilgili yığınla ‘üst not’un fay hatlarında geziniyor Yazıcı. Hani burun buruna geldiğimizde can havliyle yaygarayı bastıktan sonra çabucak unutuverdiğimiz ayrıntılar bunlar! Örneğin 17 Ağustos 1999’da ülkeyi altüst eyleyen Marmara Depremi büyük ölçüde unutulmuştur toplumsal bellekte. Siyasi bellek ise hak getire!.. Şairin belleği ise dimdik ayaktadır. Bir atın yelesini okşar gibi seslenilir gecedeki tanığa:
“Uyu sen bu gece... Bırak nereye diliyorsa oraya gitsin gökyüzü kâbusları. Sen gitme yalnız. Sesini ve nefesini rüzgârlara ver, çocuklar oynasın gölgende. Bu ne çok özlemek ve ne çok aşktır.” (s:13)
Bembeyaz gelinliğinle uluslararası barış elçiliğine soyunan Pippa Bacca’nın ağıdı bir tek tümcede özetlenebilir.
“Göğsümde çığlık çığlığa ağlayan bir sokak çocuğu” (s:17)
Küresel ısınmanın doğurduğu yıkımlarla insanoğlunun aymazlığı birleşince çığlık daha da derinleşir. Kitap kapağında göze çaptığı gibi “sus olur kediler” (s:21)
Çığlıklar göçe dönüşünce çok şeyin eksildiğini duyumsarız yaşamdan. Başta su kaynaklarının kuruması, kirlilik, savaş derken geriye dönüşün olanaksızlığı düşlerimizi de karartır.
Şair, çevre bilinciyle sanat bilincini birleştirerek içselleştiriyor yıkımın boyutlarını:
“Geri dönmek keskin bir acı, incitilmiş sırça sarayları düşüyor güncelerin. Soluk ve tokatlı yüreklerin gizemli yolculuklarında kurşun sesi vuruyor operaları.” (s:29)
Kısaca, dünya bir intihara hazırlanıyor giderek. Çünkü aymazlık had safhada. Bildiğini okuyor insanoğlu. Sanatın karşıtlığı devreye girmezse işimiz zor. Sanatçı herkesden önce görmeli, duymalı, yazmalı, çizmeli olumsuzlukları. Birileri giderken o dönmüş olmalı. Yazıcı da böyle davranıyor. Bireyselliğin tüm sorumluluğuyla uyarmalara/uyanmalara seferber eyliyor tüm duyarlığını. Mevsimler değişiyormuş, genlerle oynanıyormuş, zehirli gazlar ortalıkta canlı bırakmıyormuş, ozon tabakası inceldikçe sıcaklık yıldan yıla artıyormuş, buzdağları için için eriyormuş, ormanlar yalım yalım yanıyormuş derken, gezegenimizde tutunacak yer kalmayacak bu gidişle! Kendine yabancı çırılçıplak bir yalnızlıktaki kıpırtı son derece anlamlıdır bu yüzden:
“Aynalarda ölür, sokaklarda konuşurum kendimle. Ey koca yalnızlık, anlat bana salkım söğüt mavi boncuklu çözülmüşlüğünü. Aç pencereyi di’li geçmiş zaman hoşgöründeyim. Mevsimsizliğin en büyük uyanışındayım. Uyanmalıyım.” (s:43)
Yok oluşun hızı dirime göz açtırmazken, şairin itirazları bir dizi terapi oluşturuyor denebilir. Yaşamı ve insanı ciddiye almaktır bunun karşılığı. “Mavi bir köprü” kuruyor bizim için. Şiirin hızı yıkımın hızını geçmelidir ki iyimserlik kendinden söz ettirebilirsin:

“Hızlı gel şiir. Biliyor musun titriyor bir resim. İçinden nice sakin yıllar geçiyor bu şehrin. Su nasıl sakin.” (s:48)
“Korku çürümüş sevgi midir?” (s:54) diye sormak kabuğuna çekilen insanlığın genel durumuyla ilintili olsa gerek. Renklerin de çürüdüğünü söyleyebiliriz rahatlıkla. Ortalıkta düş müş kalmadıysa, hele aşklar sürgün edildiyse vay halimize!.. Kirli sular kıyılarımızı yutmaya hazırlanırken inadına kâğıttan gemilerimizle karşı koymalıyız çocukça. Ancak çocukça bir saflık kurtarabilir bu dünyayı. Elbette aşk, elbette şiir, elbette uçsuz bucaksız sevgi!.. Bir şairin haklığını anımsamak gibi, ağaçlara kuşlara özgü bir çağrının eşliğinde:
“Ezra Pound ‘ellerime girdi ağaç, suyu kollarıma yürüdü’ derken, yanımızda mıydı sence, yasemin altında baş dönmesi sessizliğin şiirini yazarken... Bir kız..” (s:59).
Yazıcı, doğanın hırçınlığına usulca yaklaşmaktan yana. Tıpkı sayrılı bir insan gibi nabzını dinlemek, ateşini ölçmekle başlamalı onu anlamaya. Ölüm döşeğinde bir çiçeğe empatiyle “benden önce ölme çiçek” (s:63) diye seslenmeli, kalanlara özenle bakmalı.
Kara bir deniz hırıltılarla boğulurken azınlıkta kaldığımızın altını çiziyor Yazıcı çığlıklarını upuzun tutarak:
“Deliriyorum, kirleniyorum, kafesleniyorum. Ellerim buz, şimdi her şeyin farkındayım. İnanmam gereken ses sadece kendi sesim. İnanmam gereken koku ise içimi aydınlatan her koku ve de kendi kokum.” (s:67)
‘Dipnot’ olarak algılanan üst başlıkları okumasanız da her şiirsel denemenin fokur fokur kaynayıp durduğuna tanık olursunuz. Gri fon içinde debelenen ‘NefesTen’ler, sürekli bir felaketi işaret ederler inleyişleriyle. Konuları ve kahramanları savrulmuş durumdadır. İçtenlik yarışında hep mutsuzluğa çıkar yollar. Batağa saplanmış, düğümlenmiş ve bastırılmış sevinçlerin öyküsünde insanı arar dururuz boşuna. Sürgit bir iletişimsizlikten/yabancılaşmadan iki yakamız bir araya gelmez. En kötüsü kendi sesine yabancılaşmaktır ki öteki seslerin farkına varmakla anlam kazanır tüm arayışlar:
“suçludur sesim yitirdiğim sesine... bunu bilirim
kanatlarım kirişte , bu senin ayak sesin... bu sensin... (s:116)
Naylon yiyerek ölen bir kaplumbağaya yakılan ağıt, seslerin, daha doğrusu sessizliğin yorumunda bulur anlatımını. Tıpkı Pippa Bacca gibi bir kaplumbağanın yokluğu da çocuksu bir hüzünle açıklanır:
“Vurulmuş çocuklarımı topluyorum karasularınızdan” (s:131)
İnsan eliyle işlenmiş çevre cinayetleri dökümünü yaparken hep çocuklar gelir akla. Yapıtın girişinde yer alan “ay saklarsa yüzünü / masalsız ölü çocuklar” (s:11) tedirginliği kuşkuları ve korkuları büyütür.
Öyle ya, masalların kuruduğu yerde çocuklardan söz etmemiz neredeyse olanaksızdır!
Yazıcı, çocukları masallarla emzirmenin ciddiyeti ve gerekliliğiyle arıtmaya çalışmış NefesTen’ini. Yeşilli mavili yepyeni başlangıçları işaret ederek!..

Ahmet Günbaş

İstiridye...

2009-11-16T02:01:00.000-08:00

günışığında yıkanmış
melekler
öylece çıkıp giderler

istiridye kabuğundan
çiçekler biriktirir
ayışığında çocuklar.

İçinden Kuşlar Göçen Kedi...

2009-11-15T10:25:00.000-08:00

Kedisini alır koynuna çocuk, ısırır karanlığı, siyah beyaz resme gülümser, duvar düşe masal yazar. İçi titrer yıldızların, ceplerinden çakıllar dökülür tuzlu gözlerine ...

Dünya Nereye...

2009-11-15T10:14:00.000-08:00

Sonrası çerçevede solan bir resim
Islak ve nemli acıların
Limanıdır ismine ömür denilen alemin…
Aşk ateşe verilen.

Gitmiş bulundum
Uyanmak olmaz
Uykular yalan bir gölge.

NefesTen

2009-11-15T10:09:00.000-08:00

AZİME AKBAŞ YAZICI’NIN TÜKENMEYEN RENK VE İMGELER DÜNYASI
(NefesTen, Azime Akbaş Yazıcı, İlya Yayınları, Nisan 2009, 136 sayfa)

Sanat, evrene yepyeni biçimler kazandıran olağanüstü bir çaba… Sanatta farklı bakış açıları, sıra dışı anlatım biçimleri ve yepyeni teknikler denendikçe, sanat denen bu güzellikler bütünlüğü, sonsuzluğa açılan bir pencereden bakmak gibi gelir insana… Sanatın sınırsız ve tamamlanmayan bir kavram olduğunu; sanatın bir dalında yoğun emek veren bir sanatçının, başka dallarında da yepyeni güzellikler yaratabileceğini düşünürüm. Çünkü sanatçı, sıradan insandan epeyce farklı olan algılarıyla, farklı görme biçimleriyle, kullandığı malzeme ne olursa olsun; onu yaratıcı enerjisi ile yeniden şekillendirir, yepyeni dönüştürümlere uğratır. Bazen renklerle, figürlerle, şekillerle bize görselliğin içinde yepyeni imgeler sunar sanatçı; bazen de sözcüklerin büyülü imge dünyasına açılıp, oradan yepyeni sanat yaratımları çıkarır.

Bu bağlamda, resim sanatıyla edebiyat sanatının buluşması heyecan verici örnekler oluşturuyor. Ressam Azime Akbaş Yazıcı’nın resimlerinde renklerin ışıltısında, figürlerin hareketliliğinde şiir dizeleri de duyumsanıyor. Resimlerin içindeki bu şiiri Nefes’ten’deki şiirsel yazılarına aktarıyor sanatçı. Böylelikle, renkler dünyasındaki imgelerini yazın sanatının imgeleriyle buluşturuyor. Azime Akbaş Yazıcı’nın yüreğindeki imge esintilerinin yazılarına da yansıdığına; sanatçının, içinden şiirin, anıların, yaşanmışlıkların geçtiği metinler kaleme almış olduğuna tanık oluyoruz. Sanatın büyüsünün, kitabındaki yazıları da şekillendirmiş olduğunu görüyoruz. Görsellik, bu yazınsal metinlerin odağında yer alan başat kavram olarak dikkati çekiyor.

Azime Akbaş Yazıcı’nın metinleri deneysel sanat ürünleri olarak ön plana çıkıyor. Günümüzün edebiyat anlayışı da deneyselliğin üzerinde akıp gidiyor. Modernizmden postmodernliğe evrilen yazınsallıklar, herhangi bir türün içinde tutsak kalmadan dile geliyor. Azime Akbaş Yazıcı’nın metinleri de deneysel/yazınsal birer çalışma… Önceden belirlenmiş ve sınırlandırılmış bir kavram ya da tanımın dar kapsamına sığmayan yazılar. Hem şiir hem düzyazı şiir ya da şiirsel metin… Eskilerin “mensur şiir” dedikleri tarza oldukça yakın duran metinler… Bazen yaşamdan, yaşanmışlıklardan ve anılardan besleniyor bu yaratıcı metinler, bazen de sanatın en derin, en soyut, en karmaşık imgelerinden… Yazar, sevgi dolu bir tutumla, yalın bir dili bu imgelerin çevresinde koza gibi örüyor ve sözcük kelebeklerini anlam okyanuslarına açıyor…
Azime Akbaş Yazıcı, bence her şeyden önce şiiri gözetiyor; şiir, onun evrenini oluşturan ana kaynak. İmgelerini şiir dünyasından alıyor, onları düzyazının olanakları içinde değerlendiriyor. Bazen bir anıyla -mesela, Nezihe Meriç’le, Pippa Bacca ile- buluşuyor bu imgeler; bazen bir çocuğun gülümsemesinde, bazen de bir “ay kedisi”nin gözlerinde uçuşuyor… “ay saklarsa yüzünü/masalsız ölür çocuklar” dizesinde, çocukların masal ve düşlerinin ay’ın solgun yüzündeki görünümlerini dile getiriyor. Ay’dır her gece çocukları düşler ve masallar diyarına götüren gizemli varlık. Karanlığın çöktüğü geceler, çocukların masalsız öldüğü zamanlardır; yıkıp yok eden bir depremin koynuna yuvarlanıp masalsız ölüşü, masalsız kalışıdır çocukların…
Yeryüzündeki her şey çocuklar içindir aslında; çünkü onlar dünyanın umududur. Azime Akbaş Yazıcı, kitabında çevre felaketlerine dikkat çekmek ve çocuklara daha güzel bir dünya bırakabilme konusundaki duyarlılıklara okuru yoğunlaştırmak amacıyla, bölüm başlarındaki üst metinlerde çevre duyarlılıklarını işliyor. Bu metin adacıklarının etrafında, çocuk düşlemleriyle dolu öteki tüm şiirsel metinlerini toplayarak, onları birer sevgi yumağı halinde örüyor. Kitabın iç kurgusunun, kendinden önceki formları aşan sıra dışı niteliği, tam da bu noktada doruğa ulaşıyor.
Ruh ve beden; yaşam ve insan diyalektiği üzerine kurulmuş bir anlatı NefesTen. Çocuk gözlerinden hüzünlerin geçtiği şiirler, şiirsel metinler yer alıyor bu kitapta. Ölümün bir martı kanadında gelip denizlerin derinliğine götürdüğü çocukların öykülerini içimizde duyumsuyoruz. Mavi balonunu kaybetmiş, ağlayan çocuk düşleri, yaşantılarımıza karışıyor. Solgun ay, bir kedinin gözlerinde inanılmaz anlam derinliklerine kavuşuyor:
“Sus olur kedilerim. Ay kedisi gecelerimden bir değil, yüz değil, bin bir yıldız düşer parmak uçlarıma. Ödü kopar sessiz çizgilerimin.”
“Kan kırmızı giysileri içinde yeşile serecektir kendini. Deli dualarında belki son uykusuna vuracaktır incecik gövdesini. Kulağında kedi sesleri, Akdeniz’in Ege’yi öptüğü deniz fenerinin gölgesinde serilecektir tarih dokumuş taşlara.”
“Ve elbet ay gülümser kedilere bir yerde. Tırnaksız.”
“Gelincik yaylım ateşine girmişken çetin topraklarda, filizlenir kedinin derin yeşil gözleri. Örtülür karanlık. Hepsinden güzel sözcükler dökülür sürgün çiçeklerin. Kimsesiz kediler kırıldı kırılacak tırnaklarının kan acısında ay kedisi olmayı düşler.”
“Aydan düşmeyi doludizgin… Gelincik kızın saçlarındaki her gemi bir balık.”
Görüldüğü gibi, bu metinlerde Picasso ve Dali tarzı bir sanatsal parçalama/soyutlama ya da gerçeğin soyutlanarak ve arındırılarak anlatımı söz konusu. Gerçeküstücü ya da dışavurumcu bir ressamın şiir yolculuğu gibi… Gölgeler, ışıklar, rüyalar ve renklerin dansı… İncelmiş soyutlanmış ve arınmış bir dilin ve farklı görme biçimlerinin metne yansımaları… Sanatların kaynaştığı büyülü imgelerle dolu bir yolculuğa çıkmak gibi, Azime Akbaş Yazıcı’nın şiirsel metinleri…
Sanatçı, resim ve şiir dünyasından taşıdığı yoğun imgelerle, ışık, gölge ve renklerle dolu edebiyat yolculuğunda, bundan sonra da yepyeni yaratımlara açılacağının müjdesini veriyor NefesTen’de...
Hülya SOYŞEKERCİ
hulyasoysekerci@yahoo.com

Turuncu

2009-03-06T09:53:00.001-08:00

Sanatta değişik bakış açıları ve yeni formlar kadar kullanılan tekniğin ve malzemenin de çok büyük önemi var. İnsanın yaratıcılığı tükenmiyor, her şey resim sanatının sınırsız yaratıcı olanakları içinde yeniden şekilleniyor ve anlam kazanıyor. Resim evrene yeni biçimler kazandıran olağanüstü bir çaba gibi geliyor bana. Azime Akbaş Yazıcı’nın resim evreni de böyle… İşte hareketli mercanlar alev alev… İşte yemyeşil yosunlar yaşam ağacı gibi sarılmış kırmızılara… Ve bir kadın, resmin köşesinde bütün anlamı yaratan bir mucize gibi duruyor. Kadın, yaşamı kendi elleriyle yeniden şekillendiriyor. Yaratandır kadın, üreten ve dünyaya anlamlar kazandıran… Ressamı ve figürü kadın olan bu resim karşısında yaratıcılığını evrenin dokusuna nakış nakış işleyen “kadın gerçeği”ni derinden duyumsamaktayım…

Hülya Soyşekerci

Mayıs İnce Bir Tül

2009-02-25T04:49:00.000-08:00

mayıs ince bir tül

anneciğim yıldız sayalım bu gece
melek olup uçan çocuklar yerine…

çocuk gözlerinde
gökyüzlü mayıs

elleri sır dökümü
tül inceliği sözleri

avuçlarında
aydınlık bir şiir

Kırmızı Gemiler

2009-02-25T04:43:00.000-08:00

seslerini okşayıp
uzun gecelerin

sırça aşkların
genzini yaktı
kırmızı gemiler.

Dar Gölge

2009-02-25T04:36:00.000-08:00

iç denizlerimde

yüzyılların
dumanı yitik düşleri

ne varsa dolaşan
sancısında korkunun
tarifsiz çocuk gözleriydi

gün oldu
denize bir şiir düştü
gözlerinden inancın

sırılsıklam.

Susku

2009-02-25T04:30:00.000-08:00

neye baksam
bir güvercin dinleniyor
ak çiçeklerinde
ay inen gecelerin.

Rüya

2009-01-28T07:15:00.000-08:00

herkes uyurken
dilsiz gecelerde

çocuklar tükenir
sonsuzluğun
geçip giden şiirlerinde.

Zamanın elleri kül / A4 Fotograf kağıdına çalışma

2008-12-29T06:13:00.000-08:00

Köprü 70x100 Akrilik

2008-12-18T00:47:00.001-08:00

Doğum 50x70 Akrilik

2008-12-16T11:25:00.001-08:00

İm / 50x70 Akrilik

2008-12-16T01:00:00.000-08:00

kırılmış aynada kalan
çocuk gölgesiydi zaman

Ve elbet ay gülümser kedilere

2008-12-13T09:42:00.000-08:00

Kediler tırnaklarını gömer derinlerine. Acı gelir geçer sırça yüreklerinden, göz bebeklerinden doğru yol alır resimler. İncinir tüyleri, dile getirmezler. Diyemezler yutarlar zehir rengi anların görselliğini. En sevdiklerinin ellerinde başka el vardır, gözlerinde başka gözler. İnce ince ağlar kediler, en sızılı ezgilerin kıyan sesinde kıyıma uğrar, diyemezler. Mır mır eden dillerinde sus olurlar. Sus olur kediler.

Yitik güllerin dikensi kanamalarında tırnaklarını köreltirler. İnler kediler.
Şubat iner hep iner renklerime, kediler yola vururlar kendilerini. Heybeleri sır ve kum.
Delice yanım acır, kirpiklerime süzülen katre katre kan yakar çizgilerimi. Geride kalan her neyse ve her neredeyse yüklenen sardunaki gecelere, ellerin yok ellerimde. Ne de gözlerin yakın derinlerime. Mağrur duruşuyla yivli minare süzülür gelir rüyalara, ayılır saçlarım şiir kokulu Akdeniz’ e. Ağlarım.

Buz dağları oturmuş avuçlarım yangın yeri özleminde mayıs ikindisini çağırır. Gölgelenir elası gözlerimin. Delice yanım ellerindekine kilitlenir, yutkunurum zehir. Irmaklar boşanır sessiz. Dip olur, katran karası her yanım. Gözlerin kuyu. Neredesindir ve neresinde resimlerin.

Sus olur kedilerim. Ay kedisi gecelerimden bir değil, yüz değil, bin bir yıldız düşer parmak uçlarıma. Ödü kopar sessiz çizgilerimin.
Kan çanağı gözlerinde Gelincik kızın cılız sesler haykırır, küskün. Ağır ağır sabah gelecektir sırça divitine. Saçlarında onlarca gemi demir atacaktır, usul. Her gemiye bir balık ismi verecek, oltaları düşünecek, irkilecektir.
Kan kırmızı giysileri içinde yeşile serecektir kendini. Deli dualarında belki son uykusuna vuracaktır incecik gövdesini. Kulağında kedi sesleri, Akdeniz in Ege yi öptüğü deniz fenerinin gölgesinde serilecektir tarih dokumuş taşlara.

Ve elbet ay gülümser kedilere bir yerde. Tırnaksız.

Gelincik yaylım ateşine girmişken çetin topraklarda, filizlenir kedinin derin yeşil gözleri. Örtülür karanlık. Hepsinden güzel sözcükler dökülür sürgün çiçeklerin. Kimsesiz kediler kırıldı kırılacak tırnaklarının kan acısında ay kedisi olmayı düşler.
Aydan düşmeyi doludizgin. Gelincik kızın saçlarındaki her gemi bir balık.

Yeniden.
Yeniden.
Kimbilir belki serçeler dile gelir, yağmurlardan. Her kedi ay kedisi.
Yağmur serçesi, gelincik balığı, ay kedisi bir öykü yazarlar tek dilden. Duymuyor musun kediler dökülür aydan.

Kuytuda çocukları ağlar üç günlük kelebeğin.

Küresel ölçekteki çevresel felaketler ve küresel ısınma nedeniyle soyları tehlike altına giren bitki ve hayvan türlerinin son umudu olan gen bankaları, dünyamız için "Nuh’un Gemisi" görevini üstlendi.

Karakalem Dergisi Ekim 2008

Çığlık 50x70 Akrilik

2008-12-13T02:04:00.001-08:00

Ermiş

2008-12-06T03:03:00.000-08:00

Beyazdılar

2008-12-06T02:53:00.001-08:00

beyazdılar…
uçup gittiler başımın üzerinden.

deli bir rüzgara takıldı uçurtmam
görmedim kıvırcık
kardeş martıları

üç güzellerin kelebek giysilerinde
ilkbahardı Botticelli
kayıp gitti
Venüs’ ün ince ellerinden

beyazdılar
işlek bir caddede
ne yüksek topuklu
ne de kürklüydüler

tüllere sarınıp
ince bir uyumun içinde
melek oldular

denizler geçti gök yüzünden
mayısların

beyazdılar

oradaydılar…

Geçtim

2008-12-06T02:48:00.000-08:00

denizler geçti gökyüzümden
uzun beyaz deniz fenerlerinden

yüzüne portakal çiçekleri vuran
bahçelerden

ölü bir papatyadan
rüzgar kanatlı çocukluktan
Mona Lisa’ nın gözlerinden

kardeşimin üç tekerlekli bisikletinden
elma ağaçlarından babamın
mum kokulu bahçesinden
ablamın

sahanda sarımsaklı köfte kokusundan
Hüsniye teyzenin

salıncağından İzmit’ in
gözpınarlarımdan akan

kandan geçtim…

iri yeşil gözlerinden kedilerin
usulca ve saklı